زندگی پر از خالی، پر از دروغ

هنوزم دارم نامشو. نامه کسی ک بغض میکرد، جلو تئاتر شهر بالا و پایین میپرید که نمیتونه بهم بفهمونه دوسم داره؛ ی جور بی قراری کودکانه. هنوزم دارم نامشو... توش گفته بود قول دادم ساکت باشم ک وقت بگذره که نشونت بدم چقدر مهمی چقدر دوستت دارم...

نشونم داد... چند روز پیش خبر داد ک رفته دیدن مادر و برادر دختره...

به همین سادگی! زندگی همینقدر واضح بیرحمه! پر از حرفایی که هیچوقت نباید باور کرد...